دریاچهی ارومیه بزرگترین دریاچه داخلی ایران، بزرگترین دریاچه آب شور در خاور میانه، و ششمین دریاچه بزرگ آب شور دنیا است. در گذشته گونههای زیادی از پرندگان مهاجر مانند فلامینگو، پلیکان، مرغابی و مرغ ماهیخوار را به سمت خود جذب میکرد. این دریاچه خانهی گونهی منحصربهفردی از میگو به نام “آرتمیا” است. دریاچهی ارومیه علاوه بر تالابهایش، زیستگاه مرتفعی نیز دارد که گونههای دیگری همچون خزندگان، دوزیستان و پستانداران را هم در خود جای داده است. جلگهی این دریاچه به لحاظ کشاورزی بسیار حایز اهمیت است، چرا که حدود ۶/۴ میلیون نفر وابسته به آن هستند. اما طی دو دههی گذشته تاکنون، دریاچهی ارومیه به طرز چشمگیری در حال خشک شدن است. قسمت جنوبی این دریاچه تقریبا خشک و از اندازهی آن، چیزی حدود ۲۰۰۰ کیلومتر مربع کاسته شده است. همچنین میزان آب دریاچه تا ۹۵درصد کاهش یافته است. طبق گفتهی کارشناسان، تغییر مسیر آب برای آبیاری مزارع و نیز خشکسالی طولانی مدت، از دلایل اصلی خشکی دریاچه ارومیه است.